ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
1 | ||||||
2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
30 | 31 |
مهربانی ساده است؛
ساده تر از آنچه فکرش را بکنی...
❤ کافی است به خودت ایمان داشته باشی و به معجزه مهر...
❤ کافی است به چشم هایت بیاموزی که چشم آیینه روح است و عشق و مهربانی را می توان با نگاه در تمام عالم پراکند.
♡ کافی است به دلت یادآوری کنی همیشه دل هایی هستند که درد امانشان را بریده و احتیاج به همدلی دارند.
❤ کافی است به گوشهایت یاد دهی که می توانند سنگ صبور باشند، حتی اگر صبوری سنگین شان کند.
♡ کافی است یاد بگیری انسان بودن فقط زنده بودن نیست. باید زندگی کرد و زندگی چیزی جز مهربانی و عشق ورزیدن به آفریده های خداوند نیست.
مهربان باش...
حتی اگر قدر محبتهایت را ندانند
مطمئن باش خدا می بیند...
چه آسان تماشاگر سبقت ثانیههاییم؛
و به عبورشان میخندیم!
چه آسان لحظهها را به کام هم تلخ میکنیم ؛
و چه ارزان میفروشیم لذت با هم بودن را!
چه زود دیر میشود
و نمیدانیم که؛ فردا میآید
شاید ما نباشیم....
سلام یادمان باشد...........
بخشش را "بخش کنیم".
محبت را "پخش کنیم" .
غضب "پریشانی" است.
نهایتش "پشیمانی" است .
شکیبایی؛بر هر "دعوایی"، "دواست".
هر چه "بضاعتمان" کمتراست؛
"قضاوتمان" بیشتر است.
با "خویشتنداری" ؛
"خویشاوند داری" کنیم.
به "خشم" ؛"چشم" نگوییم .
سوء تفاهم، "تیر خطایی"است؛
که از "گمان" رها می شود.
انسان "خوشرو" ؛
گل "خوشبو" است.
"دوست داشتن" را
"دوست بدارییم".
از" تنفر " ؛"متنفر"باشیم.
به "مهربانی" ؛ "مهر" بورزیم.
با "آشتی"؛ "آشتی" کنیم.
و از "جدایی"؛"جدا "باشیم.
متشکرم از حضور شما دوست عزیز
بیـا در کـوچه بــاغ شهـر احســـاس
شکسـت لالـه را جـدی بگیـریـم
اگر نیلوفـری دیدیـم زخمـی
برای قلب پر دردش بمیریم
بیـا در کـوچـه هـای تنـگ غـربـت
بـرای هـر غریبی سـایه باشیـم
بیـا در شب آرام و مهتـاب
کمـی هـم صحبـت یک یــاس باشیـم
اگـر صـدبـار قلبـی را شکستیـم
بیـا یک با احســاس باشیـم
کنار پنجـره تنها و بی تاب
طلـــــوع آرزو هـــا را ببینیـــم
بیــا در لحظــه سـرخ نیـــایش
چو روح اشـک پاک وسـاده باشیم
بیـا هر وقت بـاران باز بـارید
برای گل شدن اماده باشیم
بیـا هر وقت بـاران باز بـارید

برای گل شدن اماده باشیم
سلام بر محرم
کربلا حقیقی است به بزرگی آسمان و کرسی و عرش که همه هستی را در برمیگیرد و این حقیقت باید ظهور کند و باید توسط انسانی آسمانی ظهور پیدا کند.
کربلا،ظهور عشق به خدا توسط امامی معصوم بود و انسان ها باید عشق خودشان و محبت درونشان را به سمت کربلا جهت دهی کنند تا از پوچی رها شوند.
قضیه کربلا و امام حسین(ع) مانند کشتی است که همه سوار کشتی میشوند و بهره میبرند.بلا استثناء همه چه کافر و چه مومن،چه مسلمان و چه غیر مسلمان،همه بهره مند میشوند.نه فقط انسان ها بلکه ملائکه و جنیان و همه مخلوقات از این ماه محرم بهره مند میشوند.
حال ممکن است کسی این بهره را بفهمد و ممکن است غافل باشد و ازش به راحتی بگذرد.
گروهی سوار کشتی میشوند و مانند کشتی های تفریحی، دوری توی دریا میزنند و بعد دوباره سرجای اول برمیگردند.درسته به جایی نرسید ولی لذتی متناسب با خودش میبرد.
ولی گروهی هستند که سوار کشتی میشوند و به منزل های گوناگونی میرسند چون کشتی برای این است که مارا به مقصد برساند.
گروهی به منزلی میرسند که دیگر از لذت های حرام آزاد میشوند وگروهی به منزلی میرسند که از کینه و حسد آزاد میشوند.
گروهی به منزل توحید میرسند و زندگی شان بعد از محرم رنگ و بوی توحیدی میگیرد.هرچقدر نیت خالص تر و بالاتر باشد،منزلی هم که به آن خواهیم رسید،بالاتر است.
ادامه مطلب در وبلاگ
سلام و عرض ادب
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللهِ